Archief | september, 2012

Angélique Kidjo

12 Sep

Singer – songwriter

Angélique Kpasseloko Hinto Hounsinou Kandjo Manta Zogbin Kidjo

angelique kidjo

Angélique Kidjo

In deze ‘Post’ wil ik jullie kennis laten maken met een opmerkelijke vrouw. Een vrouw met een dijk van een stem, die bovendien  zelf veel van haar eigen liedjes heeft geschreven. Zij trad op in de Olympia Hall in Parijs, in de Carnegie Hall in New York, in de Royal Albert Hall in London, in Sydney Opera House en vele andere grote zalen. Zij luisterde meermalen de uitreiking van de Nobelprijzen op, de inauguratie van Obama en een tribute aan Nelson Mandela.

Zij is sinds 2002 UNICEF Goodwill Ambassador en heeft nog vele andere functies. Bovendien is zij een activiste voor de rechten van de Afrikaanse vrouw. Angélique Kidjo werd op 14 juli 1960 geboren in Cotounou in Benin en heeft dus duidelijk Afrikaanse roots.

Zij maakte vele albums, al of niet begeleid door andere artiesten, zoals Carlos Santana of Alicia Keys.

Er is zoveel informatie over Angélique Kidjo beschikbaar, dat ik jullie mag verwijzen naar onderstaande foto voor beknopte informatie en voor meer informatie naar de link naar Wikipedia aan de voet van deze”Post”.

angelique kidjo

Angélique Kidjo

Klik voor een groter formaat op de foto, dat bevordert de leesbaarheid.

Onderstaand een aantal filmpjes van YouTube, waarin jullie kennis kunnen maken met de zang van Angélique Kidjo. Soms verschijnt er hinderlijke reclame in de filmpjes. Die kun je via het kruisje in de rechterhoek weg klikken of via het blok Advertentie overslaan.

Toelichting bij de filmpjes.
De eerste twee nummers zijn langzame nummers, daarna worden ze vlotter en eindigen funky. Jullie zijn vooraf gewaarschuwd.

Summertime (George Gershwin)
http://www.youtube.com/watch?v=gyjR9Y3D1p0&feature=related

Petite Fleur
http://www.youtube.com/watch?v=RCsp3ZKBYaw&feature=related

We We
http://www.youtube.com/watch?v=kxepoXavJSA&
amp;feature=related

Malaika (Swahili voor engel). Deze opname is van een concert tijdens de 2010 FIFA WorldCup Kick-off.
http://www.youtube.com/watch?v=tusu58UnP3Y&feature=related

Voodoo Child (is een cover van Jimi Hendrix Voodoo Chile):
http://www.youtube.com/watch?v=FIZ38L-ALK8

Batonga (let op de kleurrijke video)
http://www.youtube.com/watch?v=duiyobfigfo&feature=related

We We (opname tijdens Heineken Concerts 98 met Jorge Ben Jor). Dit is voor de echte funky liefhebber.
http://www.youtube.com/watch?v=Rs7EaeSj3mY&feature=related

Voor meer informatie over Angélique Kidjo, zie onderstaande link naar Wikipedia.
http://en.wikipedia.org/wiki/Ang%C3%A9lique_Kidjo

Pierre Swillens

Advertenties

Hommage aan Johanna

6 Sep

Johanna Stuit – Nijssen

(7 december 1917 – 30 augustus 2012)

johanna

Johanna Stuit-Nijssen

Vrienden voor het leven

Johanna is er niet meer. De onverwoestbare, altijd goedgeluimde, vrouw, die zij was, is uit ons midden weggevallen. Ruim 55 jaar mochten wij Johanna tot onze vriendin rekenen. Als steun bij huishoudelijke hulp en naaien was Johanna nadrukkelijk aanwezig. Zij maakte de geboorte en het opgroeien van onze kinderen mee, was aanwezig op verjaardagen en toonde altijd belangstelling voor ons wel en wee. Je kon ook altijd een beroep op haar doen.

Johanna wilde wel 105 jaar worden. Het werden er slechts 94, bijna 95.

Johanna was altijd goedgehumeurd en opgeruimd, ook als het leven haar niet altijd toelachte. Zij liet er niets van merken.

Levensloop

In haar jonge jaren was ze gouvernante geweest bij de familie van Jules Regout. Jules Regout had gezorgd voor een groot nageslacht, dus er was altijd werk aan de winkel. Dat de kinderen Regout haar hierbij op handen droegen, blijkt wel uit het feit, dat ze op latere leeftijd met Johanna contact bleven onderhouden.

Later trouwde Johanna in 1944 met Jan Stuit en ze kregen een dochter Madeleine. Johanna maakte mee, dat toen Madeleine trouwde met Fons haar gezin zich uitbreidde met de kleinzoon Pasquale en later met drie achterkleinkinderen. Johanna leefde mee met het wel en wee van haar gezin en iedereen droeg haar hierbij op handen. Haar man stierf echter op 62-jarige leeftijd en Johanna kwam er alleen voor te staan. Zij wist zich er doorheen te slaan, vooral door op te trekken met haar dochter Madeleine, haar schoonzoon Fons en de kleinzoon en achterkleinkinderen.

Animator

Johanna verhuisde uiteindelijk naar een aanleunwoning bij een bejaardenhuis. Toen begon voor Johanna een nieuw leven. Het leven van animator in een bejaardenhuis. Dat was een rol, die Johanna op het lijf was geschreven. Anderen plezier en afleiding bezorgen, hield haar bezig. Zodanig zelfs dat de bewoners zaten uit te kijken wanneer Johanna zou verschijnen om met een mop of kwinkslag leven in de brouwerij te brengen. Nu ja brouwerij, het was overigens een droogstaand gezelschap.
Op het bidprentje van Johanna staat, dat ze met het grootste gemak een hele zaal kon vermaken. Een anekdote, als bewijs hiervan, kunnen wij  jullie vertellen. Het was in de tijd van Carnaval en Johanna had zich bedacht welke ‘act’ ze zou opvoeren voor de bewoners.

Als gediplomeerde naaister naaide zij met gemak een schort uit een wit beddenlaken. Zij voorzag de schort van grote zakken. Daarin borg zij een compleet ontbijtservies, bestek, een mandje met brood, een krant en en pot met pas gezette koffie. Daarmee toog zij naar het bejaardenhuis. Zij kwam echter niet ver. Het was glad buiten en Johanna schoot onderuit. Weg, pot met koffie. Johanna bleef niet bij de pakken zitten en ging weer naar binnen om een nieuwe pot te zetten.

De tweede keer lukte het haar wel de recreatieruimte met bewoners te bereiken. Johanna zei geen woord, dekte een tafeltje met een wit tafellaken, en haalde uit haar schort het servies en bestek, alsmede het broodmandje te voorschijn. Schonk een kop koffie uit de pot, vouwde de krant open en stak een pijp in de mond (een oude pijp van haar man). Zij ging duidelijk op haar gemak de krant lezen.

Al die tijd had ze geen mond opengedaan en geen spier vertrokken. De bewoners waren eerst verbouwereerd, maar begonnen allengs tot grote hilariteit de ‘act’ te begrijpen. Johanna had weer eens kans gezien de hele zaal bezig te houden.

Ad rem

De bewoners en ook de leiding van het bejaardenhuis begonnen de activiteiten van Johanna naar waarde te schatten. Het was weer eens de tijd van Carnaval. Helaas konden ze Johanna niet uitroepen tot Prins Carnaval, dat moest immers een man zijn, meestal een bejaarde droogkloot dus.

Maar nu waren ze op het idee gekomen om Johanna tot adjudant van de Prins te benoemen. Zij kreeg een galajurk, een muts en een sjerp. En dat droeg Johanna met flair. Zij voelde de waardering, die eruit sprak. Bij alle activiteiten van de Prins was zij betrokken.

Toen wij haar vroegen, wat de taken van de adjudant van Prins Carnaval zoal waren, antwoordde zij ad rem: “Als de prins gaat plassen, dan mag ik zijn stokje vasthouden”. Daarbij liet zij in het midden welk stokje zij bedoelde.

Vallen en opstaan

Behalve met de koffiepot viel Johanna vaker en meestal had zij iets gebroken. Een voorval, overigens buiten haar schuld, mogen wij jullie niet onthouden. Johanna was op stap in Den Haag, Toen ze op de tram stapte, trok de bestuurder zo schielijk op, voordat Johanna een zitplaats had gevonden, dat zij van voor naar achteren door de tram kukelde. Resultaat een gebroken heup.

Johanna had weer eens pech. In het ziekenhuis in Den Haag wilden ze haar wel opereren, maar daar voelde zij niet veel voor. Liever in Maastricht, daar was haar familie.

Per ambulance werd Johanna naar Maastricht vervoerd. Zij zal best pijn hebben geleden. Maar desondanks wist zij de broeders op te vrolijken, door tijdens de rit te vragen, of ze niet ergens wilde stoppen om een kopje koffie te drinken. Zo was Johanna, altijd wrange humor.

Röntgenfoto

In Maastricht werd een Röntgenfoto gemaakt van de heup. De artsen kwamen hierbij tot de ontdekking dat zij een naald in het betreffende dijbeen had. Johanna wist meteen waar die vandaan kwam. Als kind had zij in opdracht van haar moeder, die eveneens naaister was, een jurk moeten wegbrengen. Die was ingepakt in een doek, dat met spelden was vast gestoken. Uit balorigheid had Johanna met de jurk gezwaaid. Toen moest de naald in haar dijbeen zijn terechtgekomen. Zij had wel iets gevoeld, maar er geen aandacht aan geschonken. Of de artsen de naald hebben verwijderd, of hebben laten zitten, weten wij niet. Wij denken dat ze de zaak zo gelaten hebben, want de naald zat er al een leven lang.

Heupoperatie

De heupoperatie verliep voorspoedig en Johanna lag in Maastricht in het ziekenhuis. Zij kreeg bezoek van haar schoonzoon Fons, die biologieleraar was. Hij had een kunstheup meegenomen, die hij bij het onderwijs van het menselijk lichaam gebruikte, om Johanna te laten zien, wat er bij haar gebeurd was.

Johanna zag er meteen brood in en vroeg of ze de heup even mocht behouden. Zij zag de ‘act’ al voor zich. Eerst probeerde ze het bij een verpleegster. Ze vertelde de verpleegster, dat zij zo’n pijn aan haar nieuwe heup had gehad, dat zij die tenslotte maar weer uitgenomen had.

Johanna wist het verhaal zo geloofwaardig te vertellen, dat de verpleegster in haar naïviteit uitriep: “Maar er zit toch geen bloed aan”. Daar had Johanna zelfs niet aan gedacht, om het nog realistischer te doen lijken.

Johanna wist ook, dat de arts die haar geopereerd had, nog op bezoek zou komen. Zij verborg de kunstheup onder haar laken. Toen de arts vroeg, hoe het met haar ging, antwoordde Johanna, dat zij ’s nachts zoveel pijn had gehad, dat zij de heup maar had verwijderd. Als bewijs toonde zij de kunstheup.

De arts was verbouwereerd, maar niet naïef. Zo’n wrange humor had hij nog niet meegemaakt. Maar hij wist wel, dat het goed zat met deze patiënt.

Crematie

Uiteindelijk ging de gezondheid van Johanna achteruit. De laatste jaren kreeg ze hoe langer hoe meer last van Alzheimer. Van de vrolijke goedlachse Johanna bleef niet veel meer over. Op het laatste herkende zij niemand meer. Zij is vredig ingeslapen, een lang leven met ups en downs kwam ten einde.

Voorheen had zij te kennen gegeven in besloten kring gecremeerd te willen worden. Liefst tweemaal omdat zij er zeker van wilde zijn, dat het goed was gebeurd.
Wij beschouwen het als een voorrecht dat zij ons voor deze besloten crematie uitnodigde. Zo konden wij haar de laatste eer bewijzen, die haar toekwam. Een levenskunstenares, die genoot als ze het anderen naar hun zin kon maken, was er niet meer.  Zo blijft het beeld van Johanna altijd bij ons.

Mientje en Pierre

p.s. De naaste familie van Johanna heeft mij, na lezing van bovenstaande ‘Post’, te kennen gegeven, dat Johanna hen wel degelijk tot het laatste moment heeft herkend. Zij waren blij hierover, omdat ze bewust van Johanna afscheid hebben kunnen nemen.

Hasselt (België)

4 Sep

Foto’s van Beelden

Zien – Zen – Zijn

Hasselt

Zien – Zen – Zijn

Reusachtige zilveren bril van roestvrij staal gemaakt door de Limburgse kunstenares Liliane Vertessen in opdracht van de provincie Limburg. Het beeld drukt een contrast uit, enerzijds is het beeld verbonden met de aarde via de sokkel, anderzijds heeft het de mogelijkheid om aan de aarde te ontsnappen. Op zoek naar het realiseren van zijn eigen droom.

Zien staat voor gadeslaan, kijken en voor herkennen.
Zen wil zeggen overstijgen, openstaan, erkennen en richting geven.
Zijn staat tenslotte voor onderkennen, waakzaamheid, vooruitgang en afwachten.

Het beeld is geplaatst voor de Provinciale Bibliotheek aan de Martelarenlaan.

Batopillo

hasselt

Batopillo

Het beeld Batopillo is van de hand van Panamarenka, een samentrekking van Pan American Airways and Company. Panamarenko is de artiestennaam van een kunstenaar met de echte naam Henri van Herwegen (Antwerpen, 5 februari 1940).
Het beeld stelt een man voor met een toestel op zijn rug, waarmee hij poogt te vliegen. Het beeld is een geschenk van de in 2006 aftredende gemeenteraad van Hasselt aan de stad Hasselt. De totale installatie is niet goedkoop, er is sprake van een bedrag van Euro 160.000.

De sculptuur van de man is ongeveer twee meter groot en staat op een zuil van inox van ongeveer drie meter. De zuil staat op een bodemplaat, waarop aan een zijde de namen van de burgemeester, de stadssecretaris en de 39 uittredende raadsleden is vermeld. Het beeld werd in 2005 gemaakt en staat op de hoek Botermarkt – Zuivelmarkt.

Graaf Arnold IV van Loon

hasselt

Graaf Arnold IV van Loon

Graaf Arnold IV van Loon was de elfde graaf van Loon van 1227 tot 1273. Hij was de opvolger van zijn broer Lodewwijk III.
In 1232 verleende hij stadsrechten aan de stad Hasselt.

Het bronzen beeld werd gebeeldhouwd door Marc Cox naar het model van een middeleeuwse ridder uit het midden van de 13e eeuw.

Het beeld is geplaatst aan de Fruitmarkt in Hasselt.

Sole Orte Memorial

hasselt

Sole Orte Memorial

Sole Orte betekent, uit het Latijns vertaald , letterlijk na zonsopgang, dageraad of morgengloren.
Het monument is geschonken door de Hasseltse middenstand en is bedoeld als symbool voor de energie van de handelaars in de stad

Het beeld is aan de hand van de kunstenaar Raf Verjans (Tongeren, 1935). Hij gebruikte voor het monument arduin, brons, graniet en inox.
Het beeld werd onthuld in 1992 en is geplaatst op de Fruitmarkt in Hasselt.

Het Borrelmannetje

hasselt

Het Borrelmannetje

Het bronzen beeld werd ontworpen in 1980 door Lou Boonman.
Opschrift:
Het Borrelmannetje
zinnebeeld van het industrieel verleden van Hasselt
jeneverstad bepaald door de kringloop
jeneverstoken – vee – en graanteelt.

Het beeld is geplaatst in de Maastrichterstraat, Sint-Jozefstraat Hassel.

Dokter Louis Willems

hasselt

Dokter Louis Willems

Dokter Louis Willems (1822-1907)
Hasselts geneesheer, die zich ook verdiepte in de veeartsenijkunde. Zijn vader was een vooruitstrevend industrieel, producent van jenever en eigenaar van stallen, waarin hij ossen vetmestte. Louis Willems ontdekte dat hij via besmetting met longpeststof runderen immuun kon maken voor de gevreesde longziekte. Zijn ervaringen hiermee kwamen ook van pas toen in de jaren 1859 tot 1866 Hasselt werd geteisterd door de cholera.

Van 1859 tot 1890 was Louis Willems onafgebroken raadslid van de stad Hasselt. Van 1879 tot 1900 was hij tevens Provinciaal raadslid.

Het ontwerp van het beeld is van Luc Steegen en is vervaardigd van staal en brons.

Het beeld werd geschonken door de Rotary Club Hasselt-Herckenrode aan de Hasseltse gemeenschap.
Louis Willems was de zoon van een jeneverstoker, hij deed veel voor het behoud van de Hasseltse jenever. Vandaar de plaats van het monument, dicht bij het Nationaal Jenevermuseum in de Witte Nonnenstraat.

Het Speculaasmannetje

hasselt

Het Speculaasmannetje

Het speculaasmannetje staat symbool voor de Hasseltse lekkernij, die voor het eerst gebakken werd eind 14e eeuw. Het beeld werd op 25 mei 1986 in Hasselt ingehuldigd ter gelegenheid van de 70ste verjaardag van de Hasseltse Verenigde Brood- en Banketbakkers.

Het beeld is een ontwerp van Kristien Praet uit Stevoort en staat op een arduinen sokkel, waarin het Hasselts wapenschild is gegraveerd.
Volgens een oude traditie werd bij het eten van speculaas een goed gekoelde jenever gedronken, vandaar de plaats van het beeld vlak bij het Nationaal Jenevermuseum in de Witte Nonnenstraat.

Hebben jullie belangstelling voor meerdere foto’s over Hasselt, klik dan op onderstaande link.
http://www.flickr.com/photos/gloria_victoria/sets/72157631353547890/

Pierre Swillens